Yahya Baba, II. Bâyezid Han zamanında, Edirne Bâyezid Külliyesi'nin

aşçılarından biridir. Arkadaşları hoşaf, kebap, sebze, bakliyat pişirir. Ama

onun ihtisası pilavdır. Mübarek, işe girişti mi, ibadet ettiğini sanırsınız.

Pirinçleri salâvat getire getire ayıklar, yağını tekbirlerle eritir. Tuzunu

Besmele ile, suyunu Fâtihâlarla salar. Zaman zaman gözünü yumar, enbiyâyı

evliyâyı aracı yapar, Allah’tan bereket arzular.

Onun pilavı herkese yeter, hatta artar. Ancak o tek pirinç tanesine bile

kıyamaz; artanı Tunca nehrine atar. Balıklar onun geleceği saati bilir,

köprü başında toplanırlar. Kilerci, bakar pilav artıyor; pirinci aşçıya az

vermeye başlar. Ama Yahya Baba bir kere bile 'Bu pirinç yeter mi?' demez.

Kilerci şaşkındır. Her gün pirinç miktarını biraz daha kısar ama pilav

azalmaz, aksine çoğalır. Yine herkes doyar, Tunca'nın balıkları bile

nasibini alırlar. Kilerci, bunu izah edecek tek kelime bilir: 'BU BİR

KERAMET!'

Çok dener ve emin olunca Padişaha çıkar. 'Bu Yahya Baba boş değil sultanım

der, hâlbuki biz ona amele muamelesi yapıyoruz.' Bâyezid-i Velî gönül

ehlidir ve aşçı ile tanışmak ister. Kilerci ile bir plân yaparlar. O gün

Yahya Baba'ya çok az, hatta gülünç denilecek kadar az pirinç verilir. O her

zamanki gibi okur, âlemlerin Rabbi'nden Halil İbrâhim bereketi diler. Pilavı

çok lezzetli olur, üstelik kazanlara sığmaz. Yahya Baba artanları yine

yüklenir, Tunca'nın yolunu tutar. Tam kepçeyi daldırıp balıklara atarken

Pâdişah ortaya çıkar. 'Ne oluyor bre der. Yoksa devlet malını israf mı

edersin?' Yahya Baba tutulur kalır. Ancak balıklar kafalarını sudan çıkarıp;

'Ayıp olmuyor mu sultanım? derler. Koca devletin artığını bize çok mu

görüyorsun?' Yahya Baba öylesine mahçup olur ki, anlatılamaz. Utancından

secdeye kapanır, Allah’a sığınır. Bâyezîd-i Velî onun kalkmasını bekler, ama

geçmiş ola... Mübarek çoktan ruhunu teslim edip, kavuşmuştur rahmet-i

Rahmana.